İnsanlar ve şehirler… İkisi de zamanla yıpranır, eskir, çatlaklar verir. Binalar gibi ruhlarımız da depremlerden geçer. Kimimiz bu sarsıntılardan güçlenerek çıkarız, kimimizse enkaza döneriz. İşte o enkazlardan bazıları öylesine ağırdır ki, sadece fiziksel değil, duygusal ve zihinsel bir “kentsel dönüşüm” gerektirir.
Bazı insanlar, öylesine köhneleşmiş bir zihniyetle yaşar ki, içlerindeki “insanlık” harabeye dönmüştür. Sevgi yıkılmış, empati çökmüş, vicdan ise terk edilmiştir. İşte bu insanlara kentsel dönüşüm lazımdır. Betonlaşmış kalpleri sökülmeli, yerine merhametle yoğrulmuş yeni temeller atılmalıdır.
Bu dönüşüm, dıştan gelen bir müdahaleyle değil, içeriden başlamalıdır. Tıpkı bir binayı yenilerken önce temelinden başlamamız gerektiği gibi, insanın da önce kendi içindeki kırıkları onarması, içindeki karanlık odaları aydınlatması gerekir.
Belki de bu yüzden toplum olarak bu kadar kırılganız. Çünkü bazı insanlar, yıllardır onarılmamış kalplerle, köhneleşmiş düşüncelerle, yıkık dökük değerlerle ayakta durmaya çalışıyor. Ve en ufak bir sarsıntıda, bu çürük yapılar etrafındakilere zarar veriyor.
Oysa kentsel dönüşüm, sadece binalar için değil, ruhlar için de bir ihtiyaçtır. İnsan olmanın temelinde dayanışma, empati ve sevgi varsa, bu değerler inşa edildiğinde toplum da güçlenir. Ve belki o zaman, sadece binalar değil, insanlar da birbirine daha sağlam sarılır.
Bazı insanlara kentsel dönüşüm yapılmalı ki insan olabilsinler… Çünkü insan olmak, sadece nefes almak değil, başkalarına nefes olabilmektir.