Bu yaşımıza gelene kadar kaç şehir gezdik. Kaç kilo verdik, kaç kilo aldık. Dünya da neler oldu neler yaşandı. Ayrıca dünya bilmeyiz ki kaç kez döndü kendi etrafında ya da güneşin etrafında. Darbeler, ihtilaller, depremler, kazalar, hastalıklar oldu. Var olan Savaşlar bitmedi barış hiç gelmedi çoğu yerde. Geleceği gördükçe geçmişi özler olduk, ama geçmişe iltica edecek tek yer bulamadık. Gittiğimiz her yerde bir şeyler bıraktık. Belki geçmişe döneriz bıraktıklarımızdan bir şey bulur ya da aynı sokakta ayak izimize denk düşer ayak izimiz dedik. Belki kaybettiğimiz ne varsa onlara değer nefesimiz, belki bizim gibi herkes özler geçmişi diye anlatmaya çalıştık eski günleri ve uzakta bıraktık şimdiki samimiyetsiz yaşantıları. Samimiyetsiz bulduğumuz ne varsa uğurladık hayatımızdan. Şimdiki zamanda ne kadar ikiyüzlülük varsa hepsini terk ettik. Bunun için kim bilir yüreğimizde kaç kilometre yol gittik, içimizde çok şey kaydı, yalnız samimi olmanın, dürüst olmanın, iyi olmanın, ikiyüzlü olmamanın en önemlisi vefa kavramının anlamı göğüs kafesimizde bir milim dahi kaymadı. Çok şeyleri uğurlarken hayatımızda iki gözümün çiçeği dediğimiz ne kadar çok kişi varsa hepsine yine de iyi bakın kendinize dedik hep. Selam ederiz hepsine insani olarak. Çok değer verdik belki ama yine de insanları tekrar kazanmak için sevdik. Sevdik diye üzülmedik.
Sonra ne oluyor biliyor musunuz? Zamanla yaşanan her şeyi geçiyor gibi yapıyorsunuz bir bakmışsınız geçmiş yani geçiyor. Her şeyi ve herkesi karşına alabileceğin insanlar zamanla yabancılaşıyor uzaklaşıyor senden. Santim santim adım adım gün gün. Ne kadar çok şeyler paylaşılsa da ne kadar çok şey yaşansa da, vazgeçemeyeceğini düşündüğün ne kadar insan varsa hiç bir şeye değmediğini anlıyorsun. Birden camlar kırılıyor içinde, gözlerden yaşlar dökülüyor… Sonra? Düşünüyorsun, yaşıyorsun gerçekleri ve anlıyorsun. En önemlisi de artık korkuyorsun. O kadar çok yormuş ki seni hayat. Öyle eksiltmiş ki ne varsa güvene ve umuda dair. Saf ve temiz halimize sanki suikast yapılmış gibi hissediyorsun. Belki de kimseyi senin kadar sevemez hiç kimse. Herkesten vazgeçerken en çok buna üzülüyorsun. Sonra? İnsanların aklına gelişi ile birlikte onları düşünmelerin azalıyor gün geçtikçe. O kadar büyük bir şekilde bu hayata alışıyorsun ki, insanlar seni duygusuz umursamaz düşüncesiz sanıyor. Güvenemiyorsun kimseye, yaşadıklarını tekrar yaşama korkusu ile birlikte bunu kimseye anlatamıyorsun. Sonra? Alışıyorsun; çünkü artık bu zamanda yaşıyorsun, mecbursun. Aslında her şey için çok şey; çok şey için hiçbir şey olduğunu anlıyorsun. Geçmiş ve gelecek arasına sıkışmış hayatlarımıza soruyoruz biz nasıl insanlar olduk. Ne ara bu kadar bencil olduk. Ne ara her şeyimizi yitirdik. Kısaca Neden Böyleyiz?