Samimi ve içten olan bir kişi ile bir çocuğun gülümseyerek birbirlerine bakması kadar güzel olsaydı insanlar, dünya bu kadar kötü olmazdı belki de. Doğumdan ölüme kadar insanlar sürekli birbiri ile iletişim halindedirler. Büyüdükçe insanların kendine aşırı özgüveni ile birlikte büyüyen ben bilirim egoları tavan yaptıkça ilişkiler bozulmaya başladı. Geçmişte yaşanılanlar beğenilmemeye başlandı. Herkes kendinden geçti. İnsan yaşamının son yıllarına baktığında ilişkilerinde kırdığı döktüğü zamanların daha güzel olduğuna inanmaya başladı. Özgürlük alanları genişledikçe çevresinde yaşayan herkesin arkadaşı olduğunu sanıp, seviyesiz, sınırsız ilişkiler kurup mutlu olduğunu düşünmeye başlamasıyla birlikte hayat onu başka yerlere sürüklerken kaybettiklerinin farkına varması belki zaman alacak. İnsan o kadar kör ve sağır olmuş ki; çevresinde iyi niyetli olan ve ona zarar gelmesini istemeyen gerçek dostlarını görmeyecek ve onları üzecek kadar da katı olmaya başladı. Artık kendinden o kadar geçen insanlarımız için tek yol kalmıştı. AYNAYA BAKMAK. Aynaya bakıp kim olduğunu, nerden geldiğini, yanında kimlerin olduğunu ve olabileceğini görmeli. Yalancı bir hayat olan geçici yaşamlara son verme zamanı da gelmeli artık. Yaş ilerledikçe her yaşın güzelliğine uygun yaşamak gerekli. Ben bilirim egosu ile birlikte kör olmak gelecek için büyük tehlike içermekte. Bu tehlikeyi erken fark etmek bizi hayata tekrar bağlamaya yetecekti aslında. Bize karşı cazip gibi görünen ancak hiçbir zaman anlayamadığımız yalancı dostluklar ve çıkar ilişkilerini ilke edinmiş arkadaşlarımızı görme vakti gelmedi mi? Bizdeki hataları yanlışları bir şekilde anlama vakti. Ego ve ben bilirim huylarından kurtulma vakti. Biz aramadan iyi yâda kötü günde hep yanımızda olan kişilere sahip çıkma vakti. Kötü ile iyiyi ayırt etme vakti. Kısaca artık vakit aynaya bakma vakti. Ben ne yapıyorum acaba deme vakti. Çünkü AYNAYA BAKMADAN KULAKLARINIZI GÖREMEZSİNİZ. Her şeyden önce aynaya bakmak lazım. Kim bilir belki var sandığımız kulağımız da yoktur.