Hüzün, eskiden mevsimlerin bir parçasıydı. Güz geldiğinde yaprakların döküldüğü her sokakta, sararmış bir anının sessizliği yankılanırdı. Pencereden bakarken yağmurun cama vurduğu ses, bir şarkının unutulmuş nakaratını anımsatırdı. İçimizi ısıtan bir yalnızlık hissi, her şeyi anlamlı kılardı.
Ama şimdi, mevsimler değişiyor, ya da biz değişiyoruz. Artık o durup içimize işleyen hüzün görünmüyor. Belki de koşar adım geçtiğimiz günlerin ardında kalıyor. Şehirlerin gürültüsünde, dijital ekranların parlaklığında kayboluyor. Oysa hüzün, insanın kendi içini görmesine bir vesile değil miydi?
Hatırlıyorum; bir zamanlar hüzün, bir dost gibi hayatımıza dokunurdu. Bir çay kokusunda, eski bir kitabın arasında, bir yürüyüşün sonunda sessizce belirirdi. Şimdi ise her şeyden kaçıyoruz: anılardan, düşünmekten, hissetmekten. Kalbimizle baş başa kalmaktan korkar gibi.
Belki de hüzün mevsimi bizden saklanmadı; biz onun kıymetini unuttuk. Her şeyin güzel görünmesi gerektiği dünyamızda, hüznün zarif güzelliğine yer kalmadı. Halbuki hüzün, geçmişi ve kaybettiklerimizi onurlandırmanın bir yoluydu. Sessizce ağlayan bir melodinin içinde, tamamlanmamış cümlelerde saklı kalırdı.
Eğer biraz yavaşlasak, belki mevsimlerdeki hüzün yine görünür olur. Belki dökülen bir yaprakta, gri bir gökyüzünde, rüzgârın getirdiği o eski tanıdık kokuda yeniden buluruz onu. Ve belki fark ederiz: Hüzün, karanlık değil; bizi kendimize götüren bir ışıkmış.